Unprotected Lois in Wonderland

Κατι που ποτε δε θα διαβασεις,ποτε δε θα ενδιαφερθεις να αναλυσεις-δε θα καταλαβεις...Ομως εγω σου ζητω συγγνωμη,συγγνωμη που δεν ημουν καταλληλη...Συγγνωμη που σε πιεσα να γινεις κατι αλλο απο αυτο που ειχες αποδεχτει οτι εισαι.Συγγνωμη που αφοσιωθηκα..Συγγνωμη για την εμμονη μου..Συγγνωμη για το ποσο χαμηλα εχω πεσει,συγγνωμη για οσα δεν μπορω να σου πω με λογια και πρεπει να ξερεις..Συγγνωμη που γραφω γραμματα και δακρυζω στη σκεψη..Συγγνωμη που σε εκανα να κλαψεις..Συγγνωμη που ειμαι εγω και απαιτω απο σενα να γινεις εγω..Συγγνωμη που δε δεχομαι τα παθη σου..Συγγνωμη που τελικα δεν αξιζα για να αλλαξεις...
λυπαμαι για σενα,λυπαμαι για μας,λυπαμαι που σε συγκρινω,λυπαμαι που χασαμε τοσο χρονο σε μηχανορραφιες.Λυπαμαι για τη δειλια σου...Λυπαμαι που τα λογια θα μεινουνε λογια...που δε σημαινουν τιποτε πια..λυπαμαι για την καχυποψια μου και το τελειο που επεβαλλα...λυπαμαι που εφτασε εδω ο χρονος και πια δε βλεπεις τιποτα..Δε διακρινω πια ΤΙΠΟΤΑ!Ενα κενο και ενα απειρο...μια ατελειωτη παλη μεσα μου.Θα νικησει αυτο που πρεπει..να εισαι σιγουρος θεε πως αλλο δε θα κλαψω.Συγχωρεση μονο αξιζω γιατι εμαθα κ εγω να συγχωρω...

I'm in the basement babe..you are in the sky!

Η Λυδα καθοταν μονη της στην παλια ξεσκισμενη πολυθρονα του υπογειου και συλλογιζοταν...Προνοουσε παντοτε να εξοικονομησει λιγο χρονο στο ξεχασμενο τους υπογειο για αυτο το σκοπο,που τιποτε δεν της απεδιδε παρα λυσεις ή μελαγχολια.Αν πετυχαινε η διαδικασια της τοτε εβγαινε εξω,ανεβαινε χαρουμενη τα σκαλια του εξοχικου και επιανε δουλεια!Κατι εκανε παντα με τα χερια της,σκουπιζε,ξεσκονιζε,εκανε γενικως αγγαρειες που σε καμια αλλη περιπτωση δε θα πραγματωνε.Αν παλι οι συλλογισμοι της την εφερναν σε αδιεξοδο,ενιωθε το κεφαλι της βαρυ,δυσκολευοταν να ανεβει τη σκαλα που της φαινοταν ατελειωτη και κινουσε οσο δυνατον λιγοτερο το κορμι της.Η κινηση θυμιζε ζωη της οποιας η Λυδα πια δεν ενιωθε άξια...Ναι!Ως εκει την εφερναν οι συλλογισμοι της!Στη ματαιοτητα..Κατα καιρους αυτη η καταληξη φανταζε μακρυνη,σχεδον αδιανοητη καθως ειχε φορες φορες τη δυνατοτητα να εφευρισκει ενα μαγικο μπαλακι απο νημα για να ασχολειται.Ωρες ωρες μαλιστα της απορροφουσε τοση ενεργεια που σχεδον ξεχνουσε να κατεβει στο υπογειο.Ηξερε ομως πολυ καλα πως δεν μπορουσε ολη της η ζωη να κυλα ετσι και κατεβαινε παλι στο υπογειο αναπληρωνοντας παντα οσο χρονο ειχε χασει σπαταλωντας τον στο μαλλινο κουβαρι..Ειχε μαλιστα εκτεθει πολυ με αυτο το κουβαρι,ειχε φτασει στο σημειο να υποσχεθει στο βωμο αυτης της προσκαιρης ευφοριας οτι δε θα ξανακατεβει ποτε στο υπογειο,πως για παντα θα υπαρχει ενα κουβαρακι να τη χαλαρωνει.Κι ομως,εβρισκε ελαττωματα στην ενασχοληση αυτη με τον καιρο.Αρχισε να τη θεωρει και αυτη -ή μονο αυτη- ματαια!Ηταν?Της ειχε μονοπωλησει τη ζωη για πολυυυ καιρο..Σε σταδιο που αρνιοταν να εφευρει αλλη ασχολια..Ωσπου μια μερα στο υπογειο τυχαια πηρε μαζι της ενα φιλο ης,ειχε ξεχαστει και τον κατεβασε ως κατω αντι να τον βγαλει στην πορτα..Αυτο δεν την απετρεψε ομως απο το να καθεται σιωπηλη.Συνειδητοποιησε βεβαια οτι ξεχνιοταν λιγο και παρεκλινε απο τον ειρμο των βαθεων στοχασμων της.Αρχικα σαστισε!Εγινε νευρικη και δυσκολευοταν να συνεχισει τη σκεψη της.Ωστοσο οσο περνουσε η ωρα απεκτησε τη δυνατοτητα να τα συνδυασει και τα δυο και καταλαβε τελικα πως της δινουν εμπνευση!Γινεται πιο εποικοδομητικος ο διαλογος με τον εαυτο της οταν την αποσπα καποιος,ή απλα συμμετεχει σιωπηλα στην περισυλλογη της..Αυτο καταλαβε η Λυδα και παντα ειχε μαζι της παρεα.

ΠΑΡΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΤΟ ΡΟΥΝΤΟΛΦ!

Τα πραγματα δεν ερχονται οπως τα σχεδιαζει ο ανθρωπος..Αυτος εχει την εμφυτη ταση να ονειρευεται και να προσπαθει παση θυσια να ορισει το μελλον,να ξορκισει το σκοτεινο αγνωστο..Δε λεει να αποδεχτει οτι καποια συμβαντα ειναι αναποφευκτα ή μαλλον τα προκαλουν παραγοντες εκτος της σφαιρας επιρροης του..Και για το λογο αυτο απογοητευεται,απελπιζεται και ψυχορραγει χωρις να καταφερνει να παρηγορησει τον εαυτο του ο αδυναμος ανθρωπος.Υπαρχει δυνατος ανθρωπος ομως?Πολυ θα θελα παλι να κανω μια κατηγορια που να περιλαμβανει ανθρωπους που ειτε μπορουν και γνωριζουν το μελλον ή απλως εχουν την ευχαιρια να προσαρμοζονται στις καταστασεις που δεν τους 'ευτερπουν'..Ωστοσο ο παντοδυναμος ανθρωπος δεν υπαρχει σε αυτο το πλαισιο,κανενας δεν 'χαμαιλεωνεται' και στα πιο μαυρα βραχια αυτοματα,χωρις να περασει μια φαση επαναπροσδιορισμου.Οι περισσοτεροι επισης,ακομα και μετα τη μεσοφαση,ακομα κ υστερα απο την τροπη σε χαμαιλεοντα πισωγυριζουμε και μεγαλοποιουμε το προβλημα μας...'Η χειροτερα,φανταζομαστε την καλυτερη εκβαση που θα μπορουσε να εχει και αυτοοικτιριζομαστε..Γνωριζοντας οτι αυτη η φαντασιοπληξια,αυτη η υστερη ελπιδα ειναι χωρις σκοπο,αδυνατο να αποδωσει καρπους-αποτελει απλα μια ακομα ταση για αυτοκαταστροφη και αυτολυπηση..Το συμπλεγμα κατωτεροτητας μας θελουμε να το βιωσουμε μεγαλοπρεπα-εχοντας μονο αυτο στο μυαλο..γινεται πια αυτοσκοπος η διατρανωση αυτου του συμπεγματος και υστερα νιωθουμε δεσμιοι ανωτερων δυναμεων.Ακομα και οι φρασεις μας:'Την τυχη μου,Γιατι σε μενα,Γιατι θεουλη μου' κτλ δηλωνουν την εμμονη μας με την ασχημια της ζωης που νιωθουμε οτι μας κυνηγαει.Και παραλληλα αυτο ειναι και μια υποσυνειδητη αντιβιωση..Δε φταιμε εμεις,αλλα η τυχη μας!Και καααπως ανακουφιζεται ο πονος.Ομως εχει σκεφτει κανεις μας οτι δεν φταινε οι καταστασεις,αλλα η αντιληψη μας,πως τις προσλαμβανουμε..Το πώς εχουμε δει τη ζωη..στρωμενη με ροδοπεταλα..ή με τριανταφυλλα των οποιων συνεχως αποφευγουμε τα αγκαθια?Το θεμα τελικα ειναι αλλο...Η εντονη βιωση..εκει που καθεσαι φασκιωμενος με ασφαλιστικες δικλειδες προστασιας απο την αυτοκαταστροφη,θες να ζησεις την απολυτη δυστυχια ή την θεωση.Ο,τιδηποτε μεσαιο δε σου φτανει,ειναι ανοιαρο και ανουσιο.Θες να ζεις στην κοψη για να νιωθεις οτι ζεις...Γι'αυτο και κοιτας πισω μια ζωη,ονειρευεσαι μια ηρωικη εκβαση στα προβληματα σου..Ποσο κακο σου εχουν κανει οι αμερικανικες ταινιες!

....μια τυχη στα τειχη

4 τοιχοι,μια πορτα,μια ντουλαπα εντοιχισμενη 2 γραφεια ενας καθρεφτης κι εγω.Διπλα μου το κομοδινο και πανω του δυο δαχτυλα σκονη,ενα ποτηρι αδειο απο φραπε-νεροζουμι,ενα μπουκαλι νερο αδειο-ενα γεματο..ενα κολιε πεταμενο, ενα ξυπνητηρι..Στην καρεκλα ρουχα και βιβλια,στο γραφειο στιβες βιβλια και πυτζαμες αναμεσα στις σελιδες,παπουτσια στη βιβλιοθηκη,τσαντες πανω απο τα βιβλια.Κι ενα παραλληλεπιπεδο χαρτινο ομοιωμα γνωσης τεμαχισμενο στα χερια μου,χρωματισμενο με φωσφοριζε χρωματα για να ξορκιστει η βαρεμαρα του, με μαυρες μουντζουρες πανω του να λεει για το δικαιο..Να γραφει πολλα και να λεει λιγα,να θυμιζει τοσα και να ξεχναω τα περισσοτερα.Απο πισω του εγω,μυαλο ρημαδι που βρισκει αφορμες να αποφυγει να τα απομνημονευσει.Ενας νυχοκοπτης,ενα μανο,ενα κινητο οι- αφορμες.Πισω απο το διπλανο τοιχο ενα σωμα αδειο,ελευθερωμενο απο τυψεις και κενο απο ενδιαφεροντα που ο,τι θωρει απλα το βλεπει,βαριεται να το επεξεργαστει,εχει παει εξαλλου 10 η ωρα..θα πεσει στο ληθαργο του οπου να ναι..Εχει εφησει τη ζωη στα χερια μου,δινει μονο υποδειξεις χωρις ουτε να προσπαθησει να παραδειγματισει.Αριστο στα τυπικα-ουσιωδη μεν- αλλα δεν εχει πετυχει το κατι παραπανω.Εχει μεινει εκει,σαρωσε απειρες εμπειριες και τωρα πια κορμι γερικο και μυαλο σοφο εχει βαλει τελος στην αποδοχη εμπειριων.Εχει κλεισει τις πυλες και κοιμαααται,ειναι σε καταστολη πια για ολη την υπολοιπη ζωη του.Κι εγω,ακολουθωντας τις υποδειξεις του μα παρεκλινοντας οπου μπορω,βρισκομαι απο την αλλη μερια του τοιχου χωρις τιποτα να μας κρατα κοντα μονιμα.Μονο τυχαινει καμια φορα να σκονταψουμε ο ενας πανω στον αλλον και αυτο ητανε.Ο τοιχος αυτος ηταν αναμεσα μας παντα,και θα ειναι για παντα εκει να στεκει-αμειλικτος,σχεδον τραυματικος,πολλες φορες ωστοσο, καταφυγιο.Και εγω πολλες φορες εκει που κοιταζω τις μουντζουρες φωναζω δε θελω αλλη τροφη,εσκασα,μπουχτισα θελω κατι ενδιαφερον!Μα που να καταλαβει αυτο το αψυχο κορμι!πως να ακουσει τι συμβαινει εδω κατω?Το δωματιο αποκτα 2 αξονες,πολλοι θα λεγανε δεν εχει χωρο ουτε για οξυγονο..Εχει ομως τοση σκεψη βαλμενη...Μια ζωη ολοκληρη βιωμενη εκει..ειναι το βαθος του πνιγμου μου..Εκει βρισκω τα κοραλλια και τα μαργαριταρια της γυναικας με τα μαυρα..συχνα θελω να το γκρεμισω και να βγω στον κοσμο-την πολιτεια- αλλα θα ειναι γεματη αψυχα κορμια σαν αυτο απο την αλλη μερια του τοιχου,ειμαι καταδικασμενη να τα συναναστρεφομαι..Εγω μεσα μου ομως θα κρατω παντα το δωματιο αυτο...με τα βιβλια μου,τα ρουχα μου,τα σκονισμενα ραφια-''τα μαντηλια μου τα στραβοπατημενα μου παπουτσια,τα ποιηματα μου..χωρις καθολου βαλιτσες!Τι να τις κανεις?Αφησε με να ρθω μαζι σου''

GOAAAAL!

Νιωθει ποτε ο ανθρωπος γεματος?Ειναι ποτε ευχαριστημενος με ο,τι εχει,ή χειροτερα,με αυτα που εχει με πολυ κοπο αποκτησει?Ο ανθρωπος ειναι παραδεκτο και εμπειρικα διαπιστωμενο:δεν φτανει σε σημειο να πει ''ολα μου τα κενα ειναι παρελθον,ολες μου οι πληγες ειναι μονιμα γιατρεμενες,ολοι μου οι ποθοι εφικτοι''.Αλλα ακομα και αν το πει,ειναι αληθεια?Μπορει κανεις να νιωσει τοσο γεματος ωστε να μπορει να μη σκεφτεται πια τη δικη του ικανοποιηση?Μα γιατι να πρεπει η δικη μας ικανοποιηση να ειναι η προ'υ'ποθεση για να κανουμε καλο στους αλλους και να μην ειναι το αποτελεσμα μιας καλης-ή πολλων- πραξεων?Ειμαστε αδηφαγοι,αχορταγοι,απληστοι και μυστηριοι...Μια ζωη βαζουμε στοχους,φανταζομαστε οτι ΑΝ φτασουμε στην κορυφη μας θα κερδισουμε ή εστω θα γνωρισουμε αυτη την ευτυχια που λεμε συνεχεια..Μια ζωη την περναμε θετοντας μεγαλους στοχους,σκεπτομενοι πως θα τους φτασουμε πιο γρηγορα,πιο ευκολα..Νομιζουμε οτι η επιτευξη του στοχου ειναι αυτοσκοπος,και βαζουμε την ανθρωπια μας ως μεσο,την ειλικρινια μας,την αξιοπρεπεια μας..Πολλες φορες δε μας νοιαζει, ας φθαρουν τα μεσα, ας βουλιαξουν ολοι και ολα γυρω μας οταν θα φτασουμε να πιουμε το νερο απο αυτη την πηγη που βαλαμε στοχο.Αρκει να πιουμε νερο,αρκει να γιορτασουμε την επιτυχια μας,να τα θυσιασουμε ολα για να προετοιμαστουμε για την ευτυχια που τωρα πια θα μας χτυπησει την πορτα ετσι απλα,χωρις να πιεστουμε αλλο πια,μενοντας απραγοι!Απλα θεωρωντας πως ο ρολος μας τελειωσε στην επιτευξη του σκοπου-ή και των σκοπων,το ιδιο ειναι.Και ξαφνικα,εχοντας αποκτησει ο,τι ποτε δε φανταζομασταν,συνειδητοποιουμε οτι δεν ειναι αρκετο,δεν ανοιγει την πορτα στην ευτυχια,τα συνηθισαμε οοολα αυτα που καναμε τοσο κοπο να τα κατακτησουμε,τα καταναλωσαμε και εγιναν ενα με μας,μας αλλαξαν μας εθρεψαν..και πια ειναι κομματι του Εγω μας.Εγω τα καταφερα Εγω το εφαγα Εγω το αγκαλιασα Εγω το ξοδεψα.Μας φαινονται τωρα δεδομενα,και ως απληστοι και πλεονεκτες βγαινουμε στο κυνηγι για αλλους στοχους,αλλες πηγες.
Ολοι θα λεγατε πως συμφωνα με αυτο το συλλογισμο,ο ανθρωπος δεν ειναι ποτε ευτυχισμενος,ολα στη ζωη ειναι ματαια κτλ κτλ..Οχι ομως αν επαναπροσδιοριστει η ευτυχια ως ορος αλλα και ο σκοπος της ζωης.Αν οριστει,οχι σαν τελμα,αλλα σα μια ρευστη κατασταση που δεν συμπεριλαμβανει μονο ευθυμια και ελλειψη πονου,μα εντονη βιωση ολων των γεγονοτων..την εξαγωγη γονιμων συμπερασματων για την αντιμετωπιση των προβληματων.Αν δεν υπηρχαν τα εμποδια,δεν θα ειχε υποσταση η ευτυχια.Ο δρομος μετ'εμποδιων προς τους σκοπους μας ειναι η ευτυχια..το ταξιδι,οχι η Ιθακη.

Θέλω να πιστέψω σε κάτι...

Στιγμες..αμειλικτες και σχισματικες στιγμες.Σηματοδοτουν πραξεις,γεγονοτα,καταστασεις,χαρακτηριζουν ατομα,καθοριζουν τη μοιρα τους,αλλαζουν τις ζωες των γυρω τους..Μια στιγμη που πληγωνει ανθρωπους που δεν αξιζουν να πονεσουν,που δεν ηξεραν πως να αντεξουν την αλλαγη της ταχυτητας,τη μεταβαση στη σφαιρα της υποφερτης δυστυχιας..Ο ανθρωπος δεν εχει προβλημα με τις υψηλες ταχυτητες,εχει με την ταχεια και αποτομη αλλαγη τους,την απροσδοκητη ελευση του κακου,του χαους..Και ομως,βρισκει και ακουμπα-αποκτα δυναμη απιστευτη και συγχωρει τα λαθη..Αλλοτε παλι προσπαθει να τα θαψει,να τα ξορκισει-να ξορκισει τις κοκκινες στιγμες..Αυτες που μονο τραυμα θυμιζουν,οταν τις ακουμπα με κατι το αισθημα ειναι οξυ και ουτε που ξερει τι ακριβως ειναι.Ειναι πονος?Ο πονος λενε ειναι μονο σωματικος,η αναμνηση του ειναι ενα αισθημα,μια καταρα..μια χωρις τελος θρηνητικη σιωπη της οποιας λαχταράς τον τελειωμο οσο στιγμιαια οδυνηρος και αν ειναι,οσο κατακριτεα και να ειναι η διαδικασια του,οσο παρορμητικος και εγωιστικος και αν ειναι..Αρκει να παψει να υπαρχει αυτη η σιωπη των εγκοσμιων...Να σταματησουνε ταυτοχρονα οι φωνες μες στο κεφαλι μου να λενε ''ποτε δε θα ζησεις φυσιολογικη ζωη!'ποτε δε θα γινει η αρκουντως υποφερτη σου μιζερια,ευτυχια γνησια!με στιγμες ποικιλες-με συναισθηματα χωρις σκιες χωρις φαντασματα που στοιχιωνουν τον υπνο μου,χωρις τον φοβο,χωρις τις τυψεις,χωρις τους δυνατους θορυβους, που κρυβουνε πραξεις παρανο'ι'κες,τρομακτικες,να μου τρυπανε την καρδια.χωρις τιποτα πια να με σταματαει.Να ρθει ΜΙΑ στιγμη και οπως μου πηρε την διαφανεια της νυχτας μου ετσι να μου την φερει πισω..Χωρις καθολου θυσιες-οχι αλλες- χωρις αιματηρες νυχτες και αλλαγη στην ταχυτητα μου.Εκει που ειμαι να ρθει παλι η ισορροπια η γαληνη-η επιτρεπτη ασυνειδησια και ανευθυνοτητα..Εκει που κλαιω τα βραδυα να ρθει μια νερα'ι'δα και να παρει ολα τα στοιχειά...να με κοιμησει καλα...Να τις απαγορευσει ολες τις παρανο'ι'κες στιγμες.Να φτιαξει ενα σπιτι που ολοι ειναι λογικοι,εχουν επιθυμιες,ενδιαφεροντα και εξελισσονται σε ο,τι χρησιμο και λογικο επιτασσει η εποχη..Ποσο θελω να πιστεψω σε κατι περα απο τις δυνατοτητες μου..που θα κανει σε μια στιγμη κατι καλο και 'αγαθο',που αν το παρακαλεσω πολυ θα κανει θαυμα!Εχω κουραστει απο τις τραγικες σκεψεις που με φοβιζουν οχι μονο γιατι ειναι ακραιες αλλα γιατι μπορουν να γινουν στιγμες..και να με στιγματισουν για παντα..εχει χαθει πια η πολυτελεια της αρρωστιας του διπλανου που δεν αγγιζει εμενα και κανεναν που ξερω!αυτο ειναι το κακο,ολα ειναι πια πιθανα,ολα πια τα εχουμε ζησει και η κριτικη δεν ειναι πια τοσο αβιαστη.Τωρα εμεις ειμαστε ο διπλανος,ο κορφος που δε θα θελε κανεις να γινει ψυλλος του και αλλα...Με ενοχλει που δεν ειναι φυσικο πια να κορο'ι'δεψω γιατι ξερω τι δυσκολο που ειναι να εισαι στην αλλη μερια..με ενοχλει ξαφνικα η τοση αναγκαστικη σοβαροτητα,η χαμενη ελαφροτητα των ονειρων.Με ποναει που ευχομαι για αυτον τον τελειωμο και ας ξερω οτι θα ειναι αλλη μια κοκκινη στιγμη και η αναμνηση της θα ειναι μια καταρα..Ντρεπομαι,λυπαμαι μα το θελω._

Getting to the surface

Πως να ξεφυγεις απο τον ιδιο σου τον εαυτο?Μπορεις?Μπορεις να αναστηλωσεις ο,τι εχασες με μια απλη επαφη καποιων ουσιων στον εγκεφαλο σου?Ειναι ''βαθυ βαθυ το πεσιμο,βαθυ βαθυ το ανεβασμα''...Οσο πιο χαμηλα πεσεις τοσο πιο δυσκολο ειναι μετα να ανελθεις,να αναδυθεις απο το καζανι με τις συμφορες σου,τις ανακατεμενες και τρελες σου σκεψεις.Βυθιζεσαι γιατι σκεφτεσαι,σκοτιζεσαι παααρα πολυ,ανησυχεις,αναλαμβανεις ευθυνες και αν αντιληφθεις οτι δεν εισαι τοσο συνατος να τις φερεις σε περας δεν ξανανεβαινεις στην επιφανεια.Για να ανεβεις εχεις ζητησει πολλη βοηθεια,αλλα το μετανοιωνεις..Γιατι παντα σου μαθανε οτι εσυ ταχθηκες να βοηθας,να συμβουλευεις.Υπαρχουνε στιγμες που γινεσαι θνητος και ξεσπας τοσο αγρια,εως και με ζωωδη τροπο,κλαις με λυγμους,γελας δυνατα,σιωπας δυνατοτερα...Λενε οτι το πενθος εχει καποιες φασεις,νομιζω ειναι αρνηση-θυμος-αποδοχη?Ή κατι τετοιο με αλλη σειρα..Και αν εχω περασει κατ'ευθειαν στην αποδοχη δεν ειμαι νορμαλ?Δεν ηταν αρκετη η αγαπη μου?Ή απλα εχω μαθει να δαμαζω τα παθη μου?Οχι..ειμαι φυσιολογικος,ολοκληρωνω τον κυκλο εστω και διανυοντας μονο ενα βημα.Το προβλημα υπαρχει οταν παραμενεις στην αρνηση,μια ατερμονη παλη με τη φυση και την πραγματικοτητα.Μια ηδεχθης δυναμη για αυτοκαταστροφη και δηλιτηριαση ολων των γυρω σου.Οταν παραμενεις στην αρνηση κατι δεν παει καλα μαζι σου φιλε,δεν εχεις τη δυναμη να σκεφτεις,να δημιουργησεις,να αναπτυχθεις.Εισαι καταδικασμενος να δεσμευεσαι απο τα παιχνιδια του μυαλου σου που σε αποκλειουν απο τον κοσμο και ο,τι αγαπας.Γινεσαι καχυποπτος και προσπαθεις με ενα δικο σου τροπο να κολλησεις τα σπασμενα-δεν μπορεις..Εδω ειναι που πρεπει να δωσεις τα σκηπτρα σου,να απομακρυνθεις απο τους προστατευομενους σου και να παραιτηθεις απο το ρολο σου.Μια ακρως φυσικαλιστικη θεωρια θα σε απαλλαξει απο τα χρεη σου:χρηζεις βοηθειας γιατι δυο καλωδιακια στο μυαλο σου δεν κανουν πια επαφη.Δε σε οδηγουν πια στην επιφανεια αλλα ολο και πιο βαθεια,θες εναν ηλεκτρολογο..αυτο θες.Και εγω?ποιος ειναι ο ρολος μου εμενα θα μου πεις?να φροντιζω τον εαυτο μου?η να προσπαθω να φροντισω εσενα?Αφου βλεπω οτι δε σε βοηθαω,δεν εχω τετοια δυναμη.Τα καταφερα μια φορα-ενιωσα δυνατη αλλα τωρα χρειαζεται καποιος πιο δυνατος για να σε κρατησει στην επιφανεια..Τωρα εγω ξεσπαω,αποδεχομαι και θυμωνω..αυτη ειναι η δουλεια μου.Σαφως βεβαια και να σε αποφευγω-να σου κρυβομαι και να σε κατηγορω..Δεν με κανεις πιο δυνατη,με κανεις ρεζιλι στον εαυτο μου,με κανεις να χανω την εμπισοσυνη μου στις δυνατοτητες μου,στοιχειωνεις την καθημερινοτητα μου,μου στερεις εσενα,μου στερεις εμενα.Γινομαι αλλη,οξυθυμη κακια και απροσδοκητα κακοκεφη.Χανω τις ισορροπιες μου και φταις εσυ.Θα χασω και εγω τα σκηπτρα μου επειδη μου δειχνεις καθε μερα οτι δεν μπορω να τα χρησιμοποιησω,να σε σωσω.Δεν μπορω..και γινομαι αλλη...και λυτρωνομαι μονο πιανοντας κατι ψαρακια στην επιφανεια που με χορταινουν για λιγο και μετα παλι πεινω.Εχω εναν δασκαλο που θα με μαθει ψαρεμα..αυτον περιμενω,αυτον ευχαριστω.

Γελα δασκαλε