poor kid live in a dream

Φοβαμαι οτι θα καταληξω μονη να ελπιζω σε εναν παραδεισο...

Φοβαμαι πως θα μεινω πισω ελπιζοντας πως τιποτα δε θα ειναι ιδιο,πως ολα θα αλλαξουν με μια μονο αποφαση και θα ξαναγεννηθουν.

Φοβαμαι οτι θα με βρουν σε ενα πατωμα να κλαιω παλι γιατι δεν εφτιαξε το γυαλι,εμεινε σπασμενο.

Φοβαμαι οτι η δυναμη που εχω τωρα οφειλεται στα νιατα μου και στα λιγα που εχω ζησει,οσο παει θα μειωνεται η αντοχη μου.Και φοβαμαι.

Ολα ειναι ωραια τωρα,μα φοβαμαι πως οταν παψω να φοβαμαι μετα απο λιγο θα διαλυθουν ολα οπως τοτε,οπως εκεινη την Παρασκευη...και τοτε δεν θα εχω πια τιποτα να δωσω,οσο κι αν θελω,θα ξερω καθαρα πως δε θα πρεπει.Απλως θα εχω αδειασει,δε θα μπορω τιποτε να κανω.Θα καθομαι μουδιασμενη και δε θα σκεφτομαι.Δε θα μυριζω τιποτα πια απο το παρελθον.Ολα θα ειναι αλλιως γιατι

μεγάλα πάθη,μεγάλα λάθη

..μεγέθη ανάλογα.Τα πάθη και τα λάθη.Όσο μεγαλυτερα τα παθη,τοσο πιο θανατηφορα τα λαθη.Τοσο πιο κοντα στην καταστροφη σε φερνουν.Οταν η ενταση των παθων μεγαλωνει,αδρανει η λογικη,εξασθενει η κριση και κυριαρχουν το ενστικτο,η ορμη,η δυναμη.Η δυναμη μεγαλώνει και αυτη,γινεται αδιστακτη,αυταρχικη,αλογιστη....Πανω απο ολα τρομακτικη και αγνωριστη.Που κρυβοταν αναρωτιεσαι...Και κανεις πραγματα που δε φανταζεσαι,υπομενεις καταστασεις ανυποφορες,μαθαινεις να μην κρινεις.Πλεον ΟΛΑ ειναι πιθανα.Τι θα εκανες αν...ΔΕΝ ΞΕΡΩ!ΑΣΕ ΜΕ!τιποτα δεν ξερω μετα απο αυτα.Ειμαι αρρωστη δεν το καταλαβαινεις?Δεν ελεγχω πια τον εαυτο μου!δε με ξερω,τωρα με μαθαινω και τρομαζω.Μεινε μακρυα μου σου λεω δεν ξερω τι κανω.Δεν ξερω τι λεω,ουτε τι πρεπει να λεω.Ειμαι σαν τους ναρκομανεις,αξιολυπητη.Η αποχη απο την ουσια στην οποια ειμαι εθισμενη με ξετρελαινει,με αγριευει.Μονο αυτη με ημερευει.Η επαφη με τον εθισμο μου:αμεση και αποτελεσματικη.Η μονη λυση ειναι η απομυθοποιηση της..Εδω ανατρεπεται η αναλογια για το δικο μου εθισμο.Η αποχη δεν κανει δουλεια..ετσι ο εθισμος μου θεριευει δεν κοπαζει.Ισως,λεω ισως η τριβη να την τιθασευσει.Θα το κανει ομως?Δεν ξερω!ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙΠΟΤΑ!Ειναι ενας κρικος περασμενος στον εγκεφαλο μου και εμποδιζει τις προβλεψεις.Θολωνει το τοπιο..δε γινεται τιποτα ετσι,νιωθω παραλυμενη,παραδομενη στην κυκλοφορια ενος οχηματος χωρις δρομολογιο,με τυχαιες στασεις και πιθανον χωρις προορισμο..Αυτο,λειπει ο προορισμος.Λειπει το οραμα και το κινητρο.Πρεπει να δω λιγακι πολιτεια,λιγο ηλιο και ανθρωπους.Να διαβω με το κορμι μου καποιες πορτες και να παψω να τα ζω ολα θεωρητικα.Να παψω να τα σκεφτομαι τοσο..Δε γινεται το ξερεις?Αυτο εγω το ξερω σιγουρα.Δε γινεται να αλλαξω το μυαλο μου οπως και συ δεν προκειται να αλλαξεις τη θεση στην οποια με εχεις βαλει,ή καλυτερα τη θεση στην οποια εχω ξεπεσει λογω καταληψης της first class απο το ΕΓΩ σου.Ευτραφες,αδιαλλακτο,αχορταγο ΕΓΩ!Δεν το μπορω ομως αλλο,βαρεθηκα να το τα'ι'ζω και εγω να παιρνω μερικα απογοητευτικα ψιχουλα.Βαρεθηκα να γρατζουναω τις πορτες για λιγη τροφη και γω.Ειναι ολεθριο.Σε εναν ανθρωπο με τετοια παθη ευθανασια χρειαζεται.Καντην λοιπον!Τι περιμενεις καντην!Κοψε το νημα αφου δεν μπορεις να το δεσεις.Μη με κανεις να περιμενω και αλλη απογοητευση.Καντο ή τά'ι'σε με πια!Ενα κουταβι ειμαι και γω τι νομιζες επειδη στο παιζη σπουδαια?Δεν το ξερεις τι χρειαζομαι?Το ξερεις,αλλα ξερεις πολυ καλα οτι θα ειμαι πιστος σου φυλακας και δυσκολα θα χαθω.Παρε με αγκαλια,τά'ι'σε με,προστατευσε με..αφου σου δινω ο,τι εχω!Την οποια ταπεινη μου υπηρεσια,τη μεγιστη μου αφοσιωση.Χωρις ΚΑΝ να με τα'ι'ζεις.Σκεψου να με τά'ι'ζες κιολας...ποσο καλυτερο θα ημουν.Υπακουο,ησυχο..Τωρα ειμαι μαντροσκυλο..
Αφου ξερεις....

στα σεντονιαααααααααα μυριζει ακομαααααααα

Καποια πραγματα απλως σου λειπουν.Ασυναισθητα,ασυνειδητα παραλογα-σου λειπουν.Καποια θεματα τα εχει στυψει η λογικη σου και ομως η ψυχη σου ακομη βγαζει ζουμι,ακομη παλευει με αυτα.Δεν υπαρχει γυρισμος στις εμμονες.Αφηνουν το ανεξιτηλο σημαδι τους.Ειναι βαθυ,ειναι ματωμενο και θα ειναι για παντα φρεσκο.Οι μνημες για το σημαδι τους ειναι σαν το τζιν πανω στην πληγη...Ενας σπαστικος πονος που δεν μπορεις να αποφυγεις.Και συ συνεχιζεις να φορας το τζην..Ανακαλωντας συνεχως μνημες και χαδια,χαμενα φιλια,την ερωτικη ανατριχιλα,την παιδικη ανεμελια...Τα ψεματα τις αγαπες και τα λουλουδια.Ηταν ωραια ομως,ετσι δεν ειναι?Να δινεσαι και ας φτυνεσαι,να αγαπας και ας πονας,να παιζεις αλλα να μην παιζεσαι,να πονας και ας μην περναει.Να περιμενεις και να μην ερχεται,να δεχεσαι και να μη σε δεχεται...Να ζεις απο αυτον και να ζει απο σενα.Και ας πηγε μ αλλη και ας εφυγε μακρυα και ας μην ξαναγυρισει.Θα ειναι εκει η μνημη,αυτη παντα θα την αγαπας.

''Μετανιωνεις?''-οχι ποτε.Ποτε και για τιποτα.Δε μετανιωσα ουτε τη στιγμη που σου φιλησα τα ποδια ουτε το χρονο που μου πηρε να σηκωθω απο τα πατωματα που επεσα για σενα.Δε μετανιωσα ουτε ενα δακρυ που εριξα,ουτε τη βια που σου ασκησα,ουτε τα ενοχα φιλια που σου δωσα.Τιποτα που εκανα δε μετανιωσα να το θυμασαι.Ο,τι εγινε,εγινε για ενα λογο...για να φωτιστει ο δρομος μου.Για να γινει λιγο πιο καθαρη η εικονα του εαυτου μου,για να καταλαβω τι εισαι εσυ και τι ειμαι εγω.Τι αξιζεις εσυ και τι αξιζουν οι αλλοι.Ποσο μακρυα μπορω να φτασω και γιατι,ποσο μπορω να πονεσω και πως μπορω να περασω απο αυτη τη ζωη χωρις να φθαρω...Να καταφερω μετα απο αυτα να βγω αλωβητη,να βγω καινουργια και πανισχυρη.Να καταφερνω πια μονη μου ο,τι πεφτει κατω να μη σκυβω να το σηκωσω.Μετα απο σενα σιγουρα ετσι θα γινει.Εχω υποσχεθει στον εαυτο μου οτι εισαι το τελευταιο πραγμα που εσκυψα να σηκωσω,αλλα δε σε βρηκα πουθενα.Εφαγα τη χαστουκα μου και τωρα θα μαθω κυρια!Δε θα ξανακανω λαθος κυρια!Δεν παει το χερι μου πια να κανει λαθος,πως το λενε παει πια,εμαθε κυρια.Οχι αλλη τιμωρια το μαθημα μου το πηρα..ακομα στεκομαι με το ενα ποδι στη γωνια κοιτωντας τα σκουπιδια κυρια,αχ αφηστε με να σηκωσω το μπιχλιμπιδακι που μου πεσεεε!Οχι!ενταξει το παιρνω πισω.Τιποτα πια απο τα σκουπιδια,τωρα μονο καινουργια πραγματα καλα γυαλισμενα και με την καλυτερη γεμιση!Την καλυτερη!
:)

The storyteller who had copied greek Faust.

15 τονοι πανω απο το κεφαλι.45 κιλα δεμενα σε καθε ποδι και ελευθερα τα χερια!Υπαρχει η ταση να βυθιστω απο το βαρος αλλα κρατιεμαι απο κατι κιγγκλιδωματα,κατι ψιxουλα λογικης.Ευαισθησια παει πια...που καιρος για τετοιες πολυτελειες.Η μονη πολυτελεια που εμεινε ειναι μια σαμπανια και αυτη οχι δικια μας.Χρονος για μενα-η πληρης ενοχη.Χρονος για σενα,εντελως χαμενος,χρονος για μας,απογοητευμενος.Και ο χρονος εχει χασει την υπομονη του.Φωναζει οτι πρεπει να φυγει χωρις εμας,βιαζεται.Ειναι αμειλικτος το ξερεις.Εχω κανει κονε μαζι του καιγι'αυτο μας περιμενει..Κανονικα θα πρεπε οχι απλως να εχει φυγει αλλα να εχει κανει και τη δουλεια του μαζι μου.Να παρει τις μυρωδιες του παρελθοντος και να τις αντικαταστησει με νεες,ή απλα να μου βουλωσει τη μυτη.Σιγα,μονο οσφρηση εχουμε?
Δεν το εχει κανει.Α ρε χρονε αλητη φωναζω,αλλα γουσταρω και γω που εκανα συμφωνια με το διαβολο.Τα θελω και καθομαι.Ειναι βλεπεις και τα βαρη στο κεφαλι μου,εμποδιζουν την καθαρη σκεψη,την αμυνα...Ελευθερωνουν τους φραγμους και καταλυουν τον εγωισμο μου.Μα θα ρθει το πληρωμα του διαβολου δε μπορει.Θα απαιτησει να φυγει,καποια στιγμη δε θα νοιστει για καμια μυρωδια,για καμια ξεθωριασμενη μνημη.Μια στιγμη θα συγκαταθεσω και γω και θα παει και το παλιαμπελο.Δε μπορει...Κρατας την αλλη πλευρα του νηματος-δεν την τραβας για να ρθω πιο κοντα.Τη βαστας χαλαρα και ειναι ετοιμη να σου πεσει.Περιμενεις απο μενα να τυλιξω το νημα?Μας δουλευεις μαλλον.Δικος μου φιλος ειναι ο χρονος.Εσυ εκοψες τον κομπο μας και τωρα παλι απο την αρχη εσυ πρεπει να τον δεσεις.Εγω ας βαζω οσους λαβυρινθους θελω στο δρομο σου.Εγω φτιαχνω το παραμυθι αφου εσυ κομματιασες την παγματικοτητα.Δεν μπορεις να βρεις το δρομο σου?Να βρεις το μινωταυρο και να τον σκοτωσεις?τοσο καιρο που τον αφηνεις εχει εξαγριωθει.Εχει μονο στοχο να σε κατασπαραξει.Εσυ τον εφτιαξες αυτο το μινωταυρο το ξερεις πολυ καλα.Εσυ-ο χρονος και ο λαβυρινθος.Ελα μην κατηγορουμε το λαβυρινθο.Αυτος ηξερες οτι θα υπαρχει.Ειπες οτι θα ελευθερωσεις την αριαδνη.Γιατι στο δικο μου μυθο η αριαδνη ειναι πανω στο μινωταυρο και εχει τρελαθει εξαιτιας του.Η καρδια της εχει γεμισει απο την οργη του τερατος και αν δε βιαστεις να τη σωσεις θα τελειωσει ο χρονος σου,θα μετακομισει αλλου.Θα εξαφανιστει ο λαβυρινθος και μαζι του και η αριαδνη με το μινωταυρο.Γιατι πια πανε μαζι..Αν δεν καταφερεις Θησεα να τον βρεις και να τον σκοτωσεις μαζι θα μεινουν μια ζωη..Και τυφλωμενη η αριαδνη απο αυτον,θα χρεωσει τη σκλαβια της σε σενα.Δε θα φταις αλλωστε?Εσυ δεν την εσωσες.Δεν ησουν τοσο γενναιος και ικανος να επιβληθεις στα παθη σου.Ανθρωπος εισαι Θησεα και τα λαθη του ανθρωπου ειναι.Αλλα τη στερηση της ελευθεριας της η αριαδνη δε θα στη συγχωρεσει.Δε θα σκεφτει το λαβυρινθο.Γιατι αυτος απλα υπηρχε.Πηρες την ευθυνη και της ειπες μονο να περιμενει εκει και να μη φυγει μονη της.Εσυ ηθελες να τη σωσεις.Αυτη μπορουσε να φυγει μονη της και να μη σε εχει αναγκη.Τα θελε το γκομενακι.Ηθελε να σωθει και δεν υπολογισε τα τρωτα σημεια του Θησεα.Δε βαριεσαι,αυτη θα την καταβρει με το μινωταυρο,εσυ θα εχεις χασει την αποστολη.

ΠΑΝΔΗΜΙΑ!

SOS!Κινδυνευετε!Ακρως μολυσματικος ιος,μεταδιδεται με τον αερα,ακομα και σε κενο αερα ή κυριως σε κενο εγκεφαλου.Προβαλλεται πολυ απο τα σηριαλ,τις αμερικανικες ταινιες,τις μητερες τις καραβοτσακισμενες 50αρες και οχι μονο.Το επιστημονικο του ονομα ειναι προδοσια-απιστια.Οι κοινες παθουσες το ονομαζουν 'κερατο΄και οι υπαιτιοι ΄στιγμιαιο΄λαθος.Δεν υπαρχει αντιδοτο αλλα δυστυχως ουτε τροπος να προστατευτειτε.Εχει προταθει να μπουμε ολες σε μια γυαλα και να κλεισουμε ματια μυτη ποδια και να περιμενουμε το θανατο απο ασφυξια.Ερευνες εδειξαν οτι η εμπειρικη αυτη μεθοδος προληψης εμφανισης ή επανεμφανισης της νοσου εχει καταστρεπτικα αποτελεσματα.Στη γυαλα επιδρουν καρκινογονα αερια κυνισμου που προσβαλλουν την ανωτερα καρδιακη οδο-εγκεφαλικη αποφυση-εγωιστικη καρωτιδα.Οι ασθενεις απαξ και εξαχθουν της γυαλας αντιμετωπιζουν τη ζωη χωρις τολμη,χωρις συναισθημα με ενα διαρκη φοβο μολυνσης εκ νεου.Ακομα μεγαλυτερος φοβος υπαρχει για τη νοσο στη λανθανουσα μορφη της,οταν δεν ειναι διακριτη και αρα ουτε ιασιμη.Κατατρωει απλα τον οργανισμο και τα αποτελεσματα της ειναι δυσδιακριτα.Θυμιζουν απλο κρυολογημα που θεωρητικα περναει με αντιβιωσεις και τις καταλληλες ενεργειες του ασθενη.Ο ιος ειναι υπουλος και μπορει ακομα και μετα τον κατευνασμο του να εξαρθει και να συμπεριφερθει ως θυμα-επιθετικα.Αυτο ειναι και η χειροτερη εκβαση της ασθενειας.Οταν ο ιος λαμβανει τη θεση του θυματος και ξεγελα τα καλα κυτταρα οτι θιγεται απο αυτα.Τα υγιη κυτταρα παρασυρμενα απο τη φρενιτιδα της ασθενειας παραπλανωνται-δισταζουν να αμυνθουν γιατι εχουν αναπτυξει ανοσια στον ιο-εχουν δηλαδη μνημη αυτου,και λογω αυτης της μνημης περι προηγουμενης ιασης του,δισταζουν να τον ξεφορτωθουν.
Καλα μου κυτταρα...Ξυπνηστεεεεεεεεεεεε

Unprotected Lois in Wonderland

Κατι που ποτε δε θα διαβασεις,ποτε δε θα ενδιαφερθεις να αναλυσεις-δε θα καταλαβεις...Ομως εγω σου ζητω συγγνωμη,συγγνωμη που δεν ημουν καταλληλη...Συγγνωμη που σε πιεσα να γινεις κατι αλλο απο αυτο που ειχες αποδεχτει οτι εισαι.Συγγνωμη που αφοσιωθηκα..Συγγνωμη για την εμμονη μου..Συγγνωμη για το ποσο χαμηλα εχω πεσει,συγγνωμη για οσα δεν μπορω να σου πω με λογια και πρεπει να ξερεις..Συγγνωμη που γραφω γραμματα και δακρυζω στη σκεψη..Συγγνωμη που σε εκανα να κλαψεις..Συγγνωμη που ειμαι εγω και απαιτω απο σενα να γινεις εγω..Συγγνωμη που δε δεχομαι τα παθη σου..Συγγνωμη που τελικα δεν αξιζα για να αλλαξεις...
λυπαμαι για σενα,λυπαμαι για μας,λυπαμαι που σε συγκρινω,λυπαμαι που χασαμε τοσο χρονο σε μηχανορραφιες.Λυπαμαι για τη δειλια σου...Λυπαμαι που τα λογια θα μεινουνε λογια...που δε σημαινουν τιποτε πια..λυπαμαι για την καχυποψια μου και το τελειο που επεβαλλα...λυπαμαι που εφτασε εδω ο χρονος και πια δε βλεπεις τιποτα..Δε διακρινω πια ΤΙΠΟΤΑ!Ενα κενο και ενα απειρο...μια ατελειωτη παλη μεσα μου.Θα νικησει αυτο που πρεπει..να εισαι σιγουρος θεε πως αλλο δε θα κλαψω.Συγχωρεση μονο αξιζω γιατι εμαθα κ εγω να συγχωρω...

I'm in the basement babe..you are in the sky!

Η Λυδα καθοταν μονη της στην παλια ξεσκισμενη πολυθρονα του υπογειου και συλλογιζοταν...Προνοουσε παντοτε να εξοικονομησει λιγο χρονο στο ξεχασμενο τους υπογειο για αυτο το σκοπο,που τιποτε δεν της απεδιδε παρα λυσεις ή μελαγχολια.Αν πετυχαινε η διαδικασια της τοτε εβγαινε εξω,ανεβαινε χαρουμενη τα σκαλια του εξοχικου και επιανε δουλεια!Κατι εκανε παντα με τα χερια της,σκουπιζε,ξεσκονιζε,εκανε γενικως αγγαρειες που σε καμια αλλη περιπτωση δε θα πραγματωνε.Αν παλι οι συλλογισμοι της την εφερναν σε αδιεξοδο,ενιωθε το κεφαλι της βαρυ,δυσκολευοταν να ανεβει τη σκαλα που της φαινοταν ατελειωτη και κινουσε οσο δυνατον λιγοτερο το κορμι της.Η κινηση θυμιζε ζωη της οποιας η Λυδα πια δεν ενιωθε άξια...Ναι!Ως εκει την εφερναν οι συλλογισμοι της!Στη ματαιοτητα..Κατα καιρους αυτη η καταληξη φανταζε μακρυνη,σχεδον αδιανοητη καθως ειχε φορες φορες τη δυνατοτητα να εφευρισκει ενα μαγικο μπαλακι απο νημα για να ασχολειται.Ωρες ωρες μαλιστα της απορροφουσε τοση ενεργεια που σχεδον ξεχνουσε να κατεβει στο υπογειο.Ηξερε ομως πολυ καλα πως δεν μπορουσε ολη της η ζωη να κυλα ετσι και κατεβαινε παλι στο υπογειο αναπληρωνοντας παντα οσο χρονο ειχε χασει σπαταλωντας τον στο μαλλινο κουβαρι..Ειχε μαλιστα εκτεθει πολυ με αυτο το κουβαρι,ειχε φτασει στο σημειο να υποσχεθει στο βωμο αυτης της προσκαιρης ευφοριας οτι δε θα ξανακατεβει ποτε στο υπογειο,πως για παντα θα υπαρχει ενα κουβαρακι να τη χαλαρωνει.Κι ομως,εβρισκε ελαττωματα στην ενασχοληση αυτη με τον καιρο.Αρχισε να τη θεωρει και αυτη -ή μονο αυτη- ματαια!Ηταν?Της ειχε μονοπωλησει τη ζωη για πολυυυ καιρο..Σε σταδιο που αρνιοταν να εφευρει αλλη ασχολια..Ωσπου μια μερα στο υπογειο τυχαια πηρε μαζι της ενα φιλο ης,ειχε ξεχαστει και τον κατεβασε ως κατω αντι να τον βγαλει στην πορτα..Αυτο δεν την απετρεψε ομως απο το να καθεται σιωπηλη.Συνειδητοποιησε βεβαια οτι ξεχνιοταν λιγο και παρεκλινε απο τον ειρμο των βαθεων στοχασμων της.Αρχικα σαστισε!Εγινε νευρικη και δυσκολευοταν να συνεχισει τη σκεψη της.Ωστοσο οσο περνουσε η ωρα απεκτησε τη δυνατοτητα να τα συνδυασει και τα δυο και καταλαβε τελικα πως της δινουν εμπνευση!Γινεται πιο εποικοδομητικος ο διαλογος με τον εαυτο της οταν την αποσπα καποιος,ή απλα συμμετεχει σιωπηλα στην περισυλλογη της..Αυτο καταλαβε η Λυδα και παντα ειχε μαζι της παρεα.