στα σεντονιαααααααααα μυριζει ακομαααααααα

Καποια πραγματα απλως σου λειπουν.Ασυναισθητα,ασυνειδητα παραλογα-σου λειπουν.Καποια θεματα τα εχει στυψει η λογικη σου και ομως η ψυχη σου ακομη βγαζει ζουμι,ακομη παλευει με αυτα.Δεν υπαρχει γυρισμος στις εμμονες.Αφηνουν το ανεξιτηλο σημαδι τους.Ειναι βαθυ,ειναι ματωμενο και θα ειναι για παντα φρεσκο.Οι μνημες για το σημαδι τους ειναι σαν το τζιν πανω στην πληγη...Ενας σπαστικος πονος που δεν μπορεις να αποφυγεις.Και συ συνεχιζεις να φορας το τζην..Ανακαλωντας συνεχως μνημες και χαδια,χαμενα φιλια,την ερωτικη ανατριχιλα,την παιδικη ανεμελια...Τα ψεματα τις αγαπες και τα λουλουδια.Ηταν ωραια ομως,ετσι δεν ειναι?Να δινεσαι και ας φτυνεσαι,να αγαπας και ας πονας,να παιζεις αλλα να μην παιζεσαι,να πονας και ας μην περναει.Να περιμενεις και να μην ερχεται,να δεχεσαι και να μη σε δεχεται...Να ζεις απο αυτον και να ζει απο σενα.Και ας πηγε μ αλλη και ας εφυγε μακρυα και ας μην ξαναγυρισει.Θα ειναι εκει η μνημη,αυτη παντα θα την αγαπας.

''Μετανιωνεις?''-οχι ποτε.Ποτε και για τιποτα.Δε μετανιωσα ουτε τη στιγμη που σου φιλησα τα ποδια ουτε το χρονο που μου πηρε να σηκωθω απο τα πατωματα που επεσα για σενα.Δε μετανιωσα ουτε ενα δακρυ που εριξα,ουτε τη βια που σου ασκησα,ουτε τα ενοχα φιλια που σου δωσα.Τιποτα που εκανα δε μετανιωσα να το θυμασαι.Ο,τι εγινε,εγινε για ενα λογο...για να φωτιστει ο δρομος μου.Για να γινει λιγο πιο καθαρη η εικονα του εαυτου μου,για να καταλαβω τι εισαι εσυ και τι ειμαι εγω.Τι αξιζεις εσυ και τι αξιζουν οι αλλοι.Ποσο μακρυα μπορω να φτασω και γιατι,ποσο μπορω να πονεσω και πως μπορω να περασω απο αυτη τη ζωη χωρις να φθαρω...Να καταφερω μετα απο αυτα να βγω αλωβητη,να βγω καινουργια και πανισχυρη.Να καταφερνω πια μονη μου ο,τι πεφτει κατω να μη σκυβω να το σηκωσω.Μετα απο σενα σιγουρα ετσι θα γινει.Εχω υποσχεθει στον εαυτο μου οτι εισαι το τελευταιο πραγμα που εσκυψα να σηκωσω,αλλα δε σε βρηκα πουθενα.Εφαγα τη χαστουκα μου και τωρα θα μαθω κυρια!Δε θα ξανακανω λαθος κυρια!Δεν παει το χερι μου πια να κανει λαθος,πως το λενε παει πια,εμαθε κυρια.Οχι αλλη τιμωρια το μαθημα μου το πηρα..ακομα στεκομαι με το ενα ποδι στη γωνια κοιτωντας τα σκουπιδια κυρια,αχ αφηστε με να σηκωσω το μπιχλιμπιδακι που μου πεσεεε!Οχι!ενταξει το παιρνω πισω.Τιποτα πια απο τα σκουπιδια,τωρα μονο καινουργια πραγματα καλα γυαλισμενα και με την καλυτερη γεμιση!Την καλυτερη!
:)

The storyteller who had copied greek Faust.

15 τονοι πανω απο το κεφαλι.45 κιλα δεμενα σε καθε ποδι και ελευθερα τα χερια!Υπαρχει η ταση να βυθιστω απο το βαρος αλλα κρατιεμαι απο κατι κιγγκλιδωματα,κατι ψιxουλα λογικης.Ευαισθησια παει πια...που καιρος για τετοιες πολυτελειες.Η μονη πολυτελεια που εμεινε ειναι μια σαμπανια και αυτη οχι δικια μας.Χρονος για μενα-η πληρης ενοχη.Χρονος για σενα,εντελως χαμενος,χρονος για μας,απογοητευμενος.Και ο χρονος εχει χασει την υπομονη του.Φωναζει οτι πρεπει να φυγει χωρις εμας,βιαζεται.Ειναι αμειλικτος το ξερεις.Εχω κανει κονε μαζι του καιγι'αυτο μας περιμενει..Κανονικα θα πρεπε οχι απλως να εχει φυγει αλλα να εχει κανει και τη δουλεια του μαζι μου.Να παρει τις μυρωδιες του παρελθοντος και να τις αντικαταστησει με νεες,ή απλα να μου βουλωσει τη μυτη.Σιγα,μονο οσφρηση εχουμε?
Δεν το εχει κανει.Α ρε χρονε αλητη φωναζω,αλλα γουσταρω και γω που εκανα συμφωνια με το διαβολο.Τα θελω και καθομαι.Ειναι βλεπεις και τα βαρη στο κεφαλι μου,εμποδιζουν την καθαρη σκεψη,την αμυνα...Ελευθερωνουν τους φραγμους και καταλυουν τον εγωισμο μου.Μα θα ρθει το πληρωμα του διαβολου δε μπορει.Θα απαιτησει να φυγει,καποια στιγμη δε θα νοιστει για καμια μυρωδια,για καμια ξεθωριασμενη μνημη.Μια στιγμη θα συγκαταθεσω και γω και θα παει και το παλιαμπελο.Δε μπορει...Κρατας την αλλη πλευρα του νηματος-δεν την τραβας για να ρθω πιο κοντα.Τη βαστας χαλαρα και ειναι ετοιμη να σου πεσει.Περιμενεις απο μενα να τυλιξω το νημα?Μας δουλευεις μαλλον.Δικος μου φιλος ειναι ο χρονος.Εσυ εκοψες τον κομπο μας και τωρα παλι απο την αρχη εσυ πρεπει να τον δεσεις.Εγω ας βαζω οσους λαβυρινθους θελω στο δρομο σου.Εγω φτιαχνω το παραμυθι αφου εσυ κομματιασες την παγματικοτητα.Δεν μπορεις να βρεις το δρομο σου?Να βρεις το μινωταυρο και να τον σκοτωσεις?τοσο καιρο που τον αφηνεις εχει εξαγριωθει.Εχει μονο στοχο να σε κατασπαραξει.Εσυ τον εφτιαξες αυτο το μινωταυρο το ξερεις πολυ καλα.Εσυ-ο χρονος και ο λαβυρινθος.Ελα μην κατηγορουμε το λαβυρινθο.Αυτος ηξερες οτι θα υπαρχει.Ειπες οτι θα ελευθερωσεις την αριαδνη.Γιατι στο δικο μου μυθο η αριαδνη ειναι πανω στο μινωταυρο και εχει τρελαθει εξαιτιας του.Η καρδια της εχει γεμισει απο την οργη του τερατος και αν δε βιαστεις να τη σωσεις θα τελειωσει ο χρονος σου,θα μετακομισει αλλου.Θα εξαφανιστει ο λαβυρινθος και μαζι του και η αριαδνη με το μινωταυρο.Γιατι πια πανε μαζι..Αν δεν καταφερεις Θησεα να τον βρεις και να τον σκοτωσεις μαζι θα μεινουν μια ζωη..Και τυφλωμενη η αριαδνη απο αυτον,θα χρεωσει τη σκλαβια της σε σενα.Δε θα φταις αλλωστε?Εσυ δεν την εσωσες.Δεν ησουν τοσο γενναιος και ικανος να επιβληθεις στα παθη σου.Ανθρωπος εισαι Θησεα και τα λαθη του ανθρωπου ειναι.Αλλα τη στερηση της ελευθεριας της η αριαδνη δε θα στη συγχωρεσει.Δε θα σκεφτει το λαβυρινθο.Γιατι αυτος απλα υπηρχε.Πηρες την ευθυνη και της ειπες μονο να περιμενει εκει και να μη φυγει μονη της.Εσυ ηθελες να τη σωσεις.Αυτη μπορουσε να φυγει μονη της και να μη σε εχει αναγκη.Τα θελε το γκομενακι.Ηθελε να σωθει και δεν υπολογισε τα τρωτα σημεια του Θησεα.Δε βαριεσαι,αυτη θα την καταβρει με το μινωταυρο,εσυ θα εχεις χασει την αποστολη.

ΠΑΝΔΗΜΙΑ!

SOS!Κινδυνευετε!Ακρως μολυσματικος ιος,μεταδιδεται με τον αερα,ακομα και σε κενο αερα ή κυριως σε κενο εγκεφαλου.Προβαλλεται πολυ απο τα σηριαλ,τις αμερικανικες ταινιες,τις μητερες τις καραβοτσακισμενες 50αρες και οχι μονο.Το επιστημονικο του ονομα ειναι προδοσια-απιστια.Οι κοινες παθουσες το ονομαζουν 'κερατο΄και οι υπαιτιοι ΄στιγμιαιο΄λαθος.Δεν υπαρχει αντιδοτο αλλα δυστυχως ουτε τροπος να προστατευτειτε.Εχει προταθει να μπουμε ολες σε μια γυαλα και να κλεισουμε ματια μυτη ποδια και να περιμενουμε το θανατο απο ασφυξια.Ερευνες εδειξαν οτι η εμπειρικη αυτη μεθοδος προληψης εμφανισης ή επανεμφανισης της νοσου εχει καταστρεπτικα αποτελεσματα.Στη γυαλα επιδρουν καρκινογονα αερια κυνισμου που προσβαλλουν την ανωτερα καρδιακη οδο-εγκεφαλικη αποφυση-εγωιστικη καρωτιδα.Οι ασθενεις απαξ και εξαχθουν της γυαλας αντιμετωπιζουν τη ζωη χωρις τολμη,χωρις συναισθημα με ενα διαρκη φοβο μολυνσης εκ νεου.Ακομα μεγαλυτερος φοβος υπαρχει για τη νοσο στη λανθανουσα μορφη της,οταν δεν ειναι διακριτη και αρα ουτε ιασιμη.Κατατρωει απλα τον οργανισμο και τα αποτελεσματα της ειναι δυσδιακριτα.Θυμιζουν απλο κρυολογημα που θεωρητικα περναει με αντιβιωσεις και τις καταλληλες ενεργειες του ασθενη.Ο ιος ειναι υπουλος και μπορει ακομα και μετα τον κατευνασμο του να εξαρθει και να συμπεριφερθει ως θυμα-επιθετικα.Αυτο ειναι και η χειροτερη εκβαση της ασθενειας.Οταν ο ιος λαμβανει τη θεση του θυματος και ξεγελα τα καλα κυτταρα οτι θιγεται απο αυτα.Τα υγιη κυτταρα παρασυρμενα απο τη φρενιτιδα της ασθενειας παραπλανωνται-δισταζουν να αμυνθουν γιατι εχουν αναπτυξει ανοσια στον ιο-εχουν δηλαδη μνημη αυτου,και λογω αυτης της μνημης περι προηγουμενης ιασης του,δισταζουν να τον ξεφορτωθουν.
Καλα μου κυτταρα...Ξυπνηστεεεεεεεεεεεε

Unprotected Lois in Wonderland

Κατι που ποτε δε θα διαβασεις,ποτε δε θα ενδιαφερθεις να αναλυσεις-δε θα καταλαβεις...Ομως εγω σου ζητω συγγνωμη,συγγνωμη που δεν ημουν καταλληλη...Συγγνωμη που σε πιεσα να γινεις κατι αλλο απο αυτο που ειχες αποδεχτει οτι εισαι.Συγγνωμη που αφοσιωθηκα..Συγγνωμη για την εμμονη μου..Συγγνωμη για το ποσο χαμηλα εχω πεσει,συγγνωμη για οσα δεν μπορω να σου πω με λογια και πρεπει να ξερεις..Συγγνωμη που γραφω γραμματα και δακρυζω στη σκεψη..Συγγνωμη που σε εκανα να κλαψεις..Συγγνωμη που ειμαι εγω και απαιτω απο σενα να γινεις εγω..Συγγνωμη που δε δεχομαι τα παθη σου..Συγγνωμη που τελικα δεν αξιζα για να αλλαξεις...
λυπαμαι για σενα,λυπαμαι για μας,λυπαμαι που σε συγκρινω,λυπαμαι που χασαμε τοσο χρονο σε μηχανορραφιες.Λυπαμαι για τη δειλια σου...Λυπαμαι που τα λογια θα μεινουνε λογια...που δε σημαινουν τιποτε πια..λυπαμαι για την καχυποψια μου και το τελειο που επεβαλλα...λυπαμαι που εφτασε εδω ο χρονος και πια δε βλεπεις τιποτα..Δε διακρινω πια ΤΙΠΟΤΑ!Ενα κενο και ενα απειρο...μια ατελειωτη παλη μεσα μου.Θα νικησει αυτο που πρεπει..να εισαι σιγουρος θεε πως αλλο δε θα κλαψω.Συγχωρεση μονο αξιζω γιατι εμαθα κ εγω να συγχωρω...

I'm in the basement babe..you are in the sky!

Η Λυδα καθοταν μονη της στην παλια ξεσκισμενη πολυθρονα του υπογειου και συλλογιζοταν...Προνοουσε παντοτε να εξοικονομησει λιγο χρονο στο ξεχασμενο τους υπογειο για αυτο το σκοπο,που τιποτε δεν της απεδιδε παρα λυσεις ή μελαγχολια.Αν πετυχαινε η διαδικασια της τοτε εβγαινε εξω,ανεβαινε χαρουμενη τα σκαλια του εξοχικου και επιανε δουλεια!Κατι εκανε παντα με τα χερια της,σκουπιζε,ξεσκονιζε,εκανε γενικως αγγαρειες που σε καμια αλλη περιπτωση δε θα πραγματωνε.Αν παλι οι συλλογισμοι της την εφερναν σε αδιεξοδο,ενιωθε το κεφαλι της βαρυ,δυσκολευοταν να ανεβει τη σκαλα που της φαινοταν ατελειωτη και κινουσε οσο δυνατον λιγοτερο το κορμι της.Η κινηση θυμιζε ζωη της οποιας η Λυδα πια δεν ενιωθε άξια...Ναι!Ως εκει την εφερναν οι συλλογισμοι της!Στη ματαιοτητα..Κατα καιρους αυτη η καταληξη φανταζε μακρυνη,σχεδον αδιανοητη καθως ειχε φορες φορες τη δυνατοτητα να εφευρισκει ενα μαγικο μπαλακι απο νημα για να ασχολειται.Ωρες ωρες μαλιστα της απορροφουσε τοση ενεργεια που σχεδον ξεχνουσε να κατεβει στο υπογειο.Ηξερε ομως πολυ καλα πως δεν μπορουσε ολη της η ζωη να κυλα ετσι και κατεβαινε παλι στο υπογειο αναπληρωνοντας παντα οσο χρονο ειχε χασει σπαταλωντας τον στο μαλλινο κουβαρι..Ειχε μαλιστα εκτεθει πολυ με αυτο το κουβαρι,ειχε φτασει στο σημειο να υποσχεθει στο βωμο αυτης της προσκαιρης ευφοριας οτι δε θα ξανακατεβει ποτε στο υπογειο,πως για παντα θα υπαρχει ενα κουβαρακι να τη χαλαρωνει.Κι ομως,εβρισκε ελαττωματα στην ενασχοληση αυτη με τον καιρο.Αρχισε να τη θεωρει και αυτη -ή μονο αυτη- ματαια!Ηταν?Της ειχε μονοπωλησει τη ζωη για πολυυυ καιρο..Σε σταδιο που αρνιοταν να εφευρει αλλη ασχολια..Ωσπου μια μερα στο υπογειο τυχαια πηρε μαζι της ενα φιλο ης,ειχε ξεχαστει και τον κατεβασε ως κατω αντι να τον βγαλει στην πορτα..Αυτο δεν την απετρεψε ομως απο το να καθεται σιωπηλη.Συνειδητοποιησε βεβαια οτι ξεχνιοταν λιγο και παρεκλινε απο τον ειρμο των βαθεων στοχασμων της.Αρχικα σαστισε!Εγινε νευρικη και δυσκολευοταν να συνεχισει τη σκεψη της.Ωστοσο οσο περνουσε η ωρα απεκτησε τη δυνατοτητα να τα συνδυασει και τα δυο και καταλαβε τελικα πως της δινουν εμπνευση!Γινεται πιο εποικοδομητικος ο διαλογος με τον εαυτο της οταν την αποσπα καποιος,ή απλα συμμετεχει σιωπηλα στην περισυλλογη της..Αυτο καταλαβε η Λυδα και παντα ειχε μαζι της παρεα.

ΠΑΡΕ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΤΟ ΡΟΥΝΤΟΛΦ!

Τα πραγματα δεν ερχονται οπως τα σχεδιαζει ο ανθρωπος..Αυτος εχει την εμφυτη ταση να ονειρευεται και να προσπαθει παση θυσια να ορισει το μελλον,να ξορκισει το σκοτεινο αγνωστο..Δε λεει να αποδεχτει οτι καποια συμβαντα ειναι αναποφευκτα ή μαλλον τα προκαλουν παραγοντες εκτος της σφαιρας επιρροης του..Και για το λογο αυτο απογοητευεται,απελπιζεται και ψυχορραγει χωρις να καταφερνει να παρηγορησει τον εαυτο του ο αδυναμος ανθρωπος.Υπαρχει δυνατος ανθρωπος ομως?Πολυ θα θελα παλι να κανω μια κατηγορια που να περιλαμβανει ανθρωπους που ειτε μπορουν και γνωριζουν το μελλον ή απλως εχουν την ευχαιρια να προσαρμοζονται στις καταστασεις που δεν τους 'ευτερπουν'..Ωστοσο ο παντοδυναμος ανθρωπος δεν υπαρχει σε αυτο το πλαισιο,κανενας δεν 'χαμαιλεωνεται' και στα πιο μαυρα βραχια αυτοματα,χωρις να περασει μια φαση επαναπροσδιορισμου.Οι περισσοτεροι επισης,ακομα και μετα τη μεσοφαση,ακομα κ υστερα απο την τροπη σε χαμαιλεοντα πισωγυριζουμε και μεγαλοποιουμε το προβλημα μας...'Η χειροτερα,φανταζομαστε την καλυτερη εκβαση που θα μπορουσε να εχει και αυτοοικτιριζομαστε..Γνωριζοντας οτι αυτη η φαντασιοπληξια,αυτη η υστερη ελπιδα ειναι χωρις σκοπο,αδυνατο να αποδωσει καρπους-αποτελει απλα μια ακομα ταση για αυτοκαταστροφη και αυτολυπηση..Το συμπλεγμα κατωτεροτητας μας θελουμε να το βιωσουμε μεγαλοπρεπα-εχοντας μονο αυτο στο μυαλο..γινεται πια αυτοσκοπος η διατρανωση αυτου του συμπεγματος και υστερα νιωθουμε δεσμιοι ανωτερων δυναμεων.Ακομα και οι φρασεις μας:'Την τυχη μου,Γιατι σε μενα,Γιατι θεουλη μου' κτλ δηλωνουν την εμμονη μας με την ασχημια της ζωης που νιωθουμε οτι μας κυνηγαει.Και παραλληλα αυτο ειναι και μια υποσυνειδητη αντιβιωση..Δε φταιμε εμεις,αλλα η τυχη μας!Και καααπως ανακουφιζεται ο πονος.Ομως εχει σκεφτει κανεις μας οτι δεν φταινε οι καταστασεις,αλλα η αντιληψη μας,πως τις προσλαμβανουμε..Το πώς εχουμε δει τη ζωη..στρωμενη με ροδοπεταλα..ή με τριανταφυλλα των οποιων συνεχως αποφευγουμε τα αγκαθια?Το θεμα τελικα ειναι αλλο...Η εντονη βιωση..εκει που καθεσαι φασκιωμενος με ασφαλιστικες δικλειδες προστασιας απο την αυτοκαταστροφη,θες να ζησεις την απολυτη δυστυχια ή την θεωση.Ο,τιδηποτε μεσαιο δε σου φτανει,ειναι ανοιαρο και ανουσιο.Θες να ζεις στην κοψη για να νιωθεις οτι ζεις...Γι'αυτο και κοιτας πισω μια ζωη,ονειρευεσαι μια ηρωικη εκβαση στα προβληματα σου..Ποσο κακο σου εχουν κανει οι αμερικανικες ταινιες!

....μια τυχη στα τειχη

4 τοιχοι,μια πορτα,μια ντουλαπα εντοιχισμενη 2 γραφεια ενας καθρεφτης κι εγω.Διπλα μου το κομοδινο και πανω του δυο δαχτυλα σκονη,ενα ποτηρι αδειο απο φραπε-νεροζουμι,ενα μπουκαλι νερο αδειο-ενα γεματο..ενα κολιε πεταμενο, ενα ξυπνητηρι..Στην καρεκλα ρουχα και βιβλια,στο γραφειο στιβες βιβλια και πυτζαμες αναμεσα στις σελιδες,παπουτσια στη βιβλιοθηκη,τσαντες πανω απο τα βιβλια.Κι ενα παραλληλεπιπεδο χαρτινο ομοιωμα γνωσης τεμαχισμενο στα χερια μου,χρωματισμενο με φωσφοριζε χρωματα για να ξορκιστει η βαρεμαρα του, με μαυρες μουντζουρες πανω του να λεει για το δικαιο..Να γραφει πολλα και να λεει λιγα,να θυμιζει τοσα και να ξεχναω τα περισσοτερα.Απο πισω του εγω,μυαλο ρημαδι που βρισκει αφορμες να αποφυγει να τα απομνημονευσει.Ενας νυχοκοπτης,ενα μανο,ενα κινητο οι- αφορμες.Πισω απο το διπλανο τοιχο ενα σωμα αδειο,ελευθερωμενο απο τυψεις και κενο απο ενδιαφεροντα που ο,τι θωρει απλα το βλεπει,βαριεται να το επεξεργαστει,εχει παει εξαλλου 10 η ωρα..θα πεσει στο ληθαργο του οπου να ναι..Εχει εφησει τη ζωη στα χερια μου,δινει μονο υποδειξεις χωρις ουτε να προσπαθησει να παραδειγματισει.Αριστο στα τυπικα-ουσιωδη μεν- αλλα δεν εχει πετυχει το κατι παραπανω.Εχει μεινει εκει,σαρωσε απειρες εμπειριες και τωρα πια κορμι γερικο και μυαλο σοφο εχει βαλει τελος στην αποδοχη εμπειριων.Εχει κλεισει τις πυλες και κοιμαααται,ειναι σε καταστολη πια για ολη την υπολοιπη ζωη του.Κι εγω,ακολουθωντας τις υποδειξεις του μα παρεκλινοντας οπου μπορω,βρισκομαι απο την αλλη μερια του τοιχου χωρις τιποτα να μας κρατα κοντα μονιμα.Μονο τυχαινει καμια φορα να σκονταψουμε ο ενας πανω στον αλλον και αυτο ητανε.Ο τοιχος αυτος ηταν αναμεσα μας παντα,και θα ειναι για παντα εκει να στεκει-αμειλικτος,σχεδον τραυματικος,πολλες φορες ωστοσο, καταφυγιο.Και εγω πολλες φορες εκει που κοιταζω τις μουντζουρες φωναζω δε θελω αλλη τροφη,εσκασα,μπουχτισα θελω κατι ενδιαφερον!Μα που να καταλαβει αυτο το αψυχο κορμι!πως να ακουσει τι συμβαινει εδω κατω?Το δωματιο αποκτα 2 αξονες,πολλοι θα λεγανε δεν εχει χωρο ουτε για οξυγονο..Εχει ομως τοση σκεψη βαλμενη...Μια ζωη ολοκληρη βιωμενη εκει..ειναι το βαθος του πνιγμου μου..Εκει βρισκω τα κοραλλια και τα μαργαριταρια της γυναικας με τα μαυρα..συχνα θελω να το γκρεμισω και να βγω στον κοσμο-την πολιτεια- αλλα θα ειναι γεματη αψυχα κορμια σαν αυτο απο την αλλη μερια του τοιχου,ειμαι καταδικασμενη να τα συναναστρεφομαι..Εγω μεσα μου ομως θα κρατω παντα το δωματιο αυτο...με τα βιβλια μου,τα ρουχα μου,τα σκονισμενα ραφια-''τα μαντηλια μου τα στραβοπατημενα μου παπουτσια,τα ποιηματα μου..χωρις καθολου βαλιτσες!Τι να τις κανεις?Αφησε με να ρθω μαζι σου''